Ablamın rahatını bozmayı pek severim…
Ablam da okumayı ve okurken uykuya dalmayı.
Sonra ben gelirim, “KALK! FOTOĞRAF ÇEKİNCEZ” derim vicdansızca. İşte ben buyum abla. Ablaa, ablaaa. Ab kısa, vurgu laa’da, ton mızmız, “ömrünü tüketmeye geldim” havası.
Ve inanmayacaksınız ama ablam kalkar. Ya fotoğrafını çekmek için bir insanı uyandırmak çok büyük bir canavarlık. Filmi banyo ettirip ablamın mahmur mahmur pozlarını görünce biraz utandım… biraz da kıkır kıkır güldüm.
Ablamın adı ablam değil tabii. Bana zorla öğrettiler abla demeyi, şimdi Ekim diyemiyorum.
Bu arada annemle aramın biraz açık olduğu bir sırada, rüyamda annemin bana “Sen aslında evlatlıksın, öz kızımız değilsin” diye bir konuşma yaptığını gördüm. Rüyada anneme “O zaman ablama neden o kadar benziyorum” diye soruyorum böyle panik halinde, yalanını çıkarmak için. Annem “Tesadüf oldu” diyor.
Şimdi komik ama rüyanın gerisi de çok fena. Ben gerçek annemle buluşuyorum. Böyle anlaşılmaz, gizemli, güvenilmez bir kadın. Nasıl sinir oluyorum, nasıl sinir oluyorum. Sonra rüyayı anneme anlattım, çok güldü. “Biz seni Mersin çingenelerinden aldık” şakasını yüz milyonuncu kez yaptı. Ben hiç gülmedim. Bu saçmasapan rüyadan vardığımız sonuç elbette evlatlık ya da çingene olmanın kötü bir şey olduğu değil, bazı çocukların ne kadar sevgiyle büyüseler de hep daha fazla sevgiye, ilgiye olan açgözlülükleri ve güvensizlikleri. Bu zavallı duruma bir örnek de ablamın ilkokul mezuniyetinde 4 yaşındaki benim bütün fotoğraflara sağdan soldan aşağıdan kafamı sokma çabalarımın belgelerle sabit olması. Ablamın ise benim hatırladığım, bildiğim kadarıyla hiç böyle endişeleri olmadı.
Bu arada kendisi pek zeki olduğu için portre çekmenin salaklıklarını hemen idrak etti. “Niye öyle durayım, niye oraya bakayım, oradan araba geçiyor, çok saçma…”, vb.
Neyse önüne zeytin koyduk da, sustu.
: )))) Lavyaaaa
